1395/11/28 |
00:59 |
شناسه خبر: 41865

جوان آنلاین: نگاهی به سریال تلویزیونی «آرام می‌گیریم» چرا «آرام می‌گیریم» در دل مخاطبان آرام گرفت

در برهوت سریال خوب، پرمحتوا و سالم، «آرام می‌گیریم» نبض مخاطبان تشنه تلویزیون را در دست گرفته است.

سریال تلویزیونى «آرام می‌گیریم» به کارگردانى روح‌الله سهرابى و تهیه‌کنندگی فرهاد گلی از نیمه پخش گذشته و نظر تعداد قابل‌توجهى از مخاطبان را به خود جلب کرده است.
این سریال پربازیگر که اتفاقاً اجراى نقش هر شخصیت را یک بازیگر سرشناس برعهده دارد، داراى قابلیت‌هایى است که پیش از شروع پخش کمتر کسى انتظار این سطح از کیفیت را داشت. به هر حال «آرام می‌گیریم» هم در ادامه همه سریال‌هایى تولید شده است که در مدت چند سال اخیر به جز یکى، دو مورد خاص، نتوانسته بودند مخاطبان قهر کرده با تلویزیون را یک‌بار دیگر با این جعبه جادویى ملى آشتى دهند.
این اتفاق اما درباره «آرام می‌گیریم» به مرور افتاد و اکنون که این سریال به نیمه‌هاى راه پخش رسیده، مخاطبان زیاد و پروپا قرص را با خود همراه کرده است. از ویژگى‌هاى «آرام می‌گیریم» بهره‌گیرى از بازیگران سرشناس و توانمند است که نه تنها خطوط اصلى داستان بلکه خطوط فرعى و داستانک‌هاى این سریال را نیز دربر گرفته و به همین دلیل اکثر سکانس‌هاى این سریال داراى وزن و استحکام قابل‌توجهى هستند.

در این سریال تنوع و تعداد لوکیشن‌هاى استفاده شده در مجموع فضاى بصرى متنوع و تازه‌اى را براى مخاطب به تصویر مى‌کشد. ویژگى دیگر که موجب شده این سریال در دل مخاطبان، آرام بگیرد دکوپاژ کلاسیک و طراحى میزانسن‌هاى سینمایى است که احتمالاً زمان نسبتاً بیشترى هم براى تولید آن صرف شده است، اما نتیجه کار به خوبى توانسته توجیه منطقى و درستى را براى این امر دست و پا کند. البته فضاى ساختارى سریال تا حدودى نزدیک به ساختار فیلم قبلى روح‌الله سهرابى «خاکستر و برف» است که در یک قالب منظم و کلاسیک اجرا شده بود و تا حدودى مورد توجه اهالى سینما نیز قرار گرفت.

«آرام می‌گیریم» اما به واقع چندین قدم جلوتر از «خاکستر و برف» است و کیفیت بسیار خوبى دارد. در کنار همه ویژگی‌هاى مثبت این مجموعه تلویزیونی که آن را در جایگاهى بالاتر از سریال‌هاى یکى، دو سال اخیر تلویزیون قرار می‌دهد، نکات دیگرى است که اگر فکرى برایشان می‌شد این سریال قطعاً حرف‌هاى زیادی براى زدن داشت.
 از جمله این موارد تعدد قصه در کنار خط اصلى داستان است که به نظر می‌رسد مخاطب ایرانى چندان علاقه‌اى به طرح همه چیز در یک خط داستانى ندارد و ترجیح می‌دهد یک قهرمان و یک ضدقهرمان واحد را در خط قصه‌اى خلوت دنبال کند تا اینکه در یک سریال مجبور به دنبال کردن بیش از 15 خط قصه باشد.
نکته بعدى که به نظر می‌رسد این سریال منظم و باکیفیت را اندکى از آنچه می‌توانست باشد محروم کرده، تدوین تند و شتابزده کار است.

تدوین تند و پرریتم براى یک ملودرام خانوادگى که قرار است به آرامى مخاطب را با خود همراه و همسو کند، انتخابى غلط بوده و به نظر می‌رسد خروجى نهایى تفاوت قابل‌توجهى با فضاى مدنظر براى حال و هواى کلى سریال دارد. موسیقى متن، ترانه تیتراژ پایانى و صداهاى سریال جزو نقاط مثبت و تأثیرگذار کار بوده که قطعاً در جذب مخاطب تأثیر بسزایى داشته‌اند.
تلویزیون باید به ساخته هایی از جنس«آرام می گیریم» بیشتر بها دهد. سریال هایی که بتوانند در کنار بحث سرگرم‌کنندگی که یکی از مؤلفه‌های اصلی مجموعه‌های تلویزیونی موفق است، مباحث فرهنگی و اعتقادی را نیز پیگیری کنند و مخاطبان آنها  راصرفاً برای گذران اوقات فراغت نگاه نکنند. سخن پایانى اینکه جاى خوشحالى است که در برهوت سریال خوب، پرمحتوا و سالم، «آرام می‌گیریم» نبض مخاطبان تشنه تلویزیون را در دست گرفته و محتوا و ساختارى عالى و جذاب  را براى آنان به ارمغان آورد.

ارسال نظر
captcha